..::کلینیک تخصصی جندی شاپور::..

Verbal fluency performance in patients with multiple sclerosis

Ebrahimipour M, MSc., SLP[1], Shahbeigi S[2], M.D., Jenabi M, MSc.,SLP[3], Amiri Y, MSc., SLP³, Kamali M, PhD[4].

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 138-142

Abstract

Introduction: Multiple Sclerosis is a disease of the central nervous system. This disease is rarely accompanied by abnormalities of PNS. A common complaint is a decrease in verbal fluency. Therefore, verbal fluency assessment is necessary for analysis of these patients’ ability to produce language content. Current researches show that participants with MS are substantially but similarly impaired on test of verbal fluency. The main aim in undertaking the present study is to determine the pattern ofverbal fluency deficit in RRMS patients who speak Persianin comparison with matched healthy controls.

Methods: The verbal fluency performance of 30 Persian-speaker patients with multiple sclerosis was compared with that of 30 age-, sex-, and education-matched controls, and the results were analyzed by Independent T-test.

Results: Twenty four (80%) of patients were female and six (20%) of them were male, with the mean age of 31.35 years. Consistent with previous investigations, the RRMS patients produced fewer words.

Conclusions: It can be concluded that verbal fluency deficits in MS follows a unique pattern which is associated with substantial levels of impairment on measures of semantic and phonemic fluency.

Keywords: Relapsing remitting, multiple sclerosis, verbal fluency, semantic, phonemic

A case control study on genetic susceptibility in Multiple Sclerosis

Asghar Bayati[5] , Mojdeh Ghabaee¹, Shahla Amri Saroukolaei[6], Mohammad Hossein Sanati², Masoud Hooshmand², Homa Sadeghian¹, Parisa Karimi[7]

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 143-152

Abstract

Introduction: Multiple sclerosis (MS) is protype of inflammatory demyelinating disease of the central nervous system .The etiology of MS remains unclear, but according to current data the disease develops in genetically susceptible individuals and may require additional environmental triggers. The human leukocyte antigen (HLA) class II alleles (DRB1*1501, DQA1*0102, DQB1*0602) are the strongest genetic effects identified in MS.

Methods: In this study, the role of these alleles was investigated in 183 Iranian multiple sclerosis patients and compared with 100 healthy individuals. HLA typing for DRB1*1501, DQA1*0102, DQB1*0602 was performed by polymerase chain reaction (PCR) amplification with sequence-specific primers (PCR-SSP) method.

Results: The results show that, HLA DR B1*1501 was significantly more frequent among MS patients (46% vs. 20%, PV=0.0006) but DQA1*0102 haplotype was negatively associated with MS (30% vs. 50%, PV=0.0049) and no significant association was found with DQB1*0602 and MS patients in comparison with control groups (24% and 30%, PV=0.43). No significant correlation was observed among these alleles with sex, type of disease; initial symptoms, expanded disability status scale (EDSS), as well as age of onset and familial MS.

Conclusion: This study indicates the positive association of the HLA DRB1*1501 haplotype neither with MS, nor with demographic data and clinical symptoms of MS patients which is in line with other studies too.

Key words: Multiple Sclerosis, Genetic, HLA DRB1*1501, HLA DQA1*0102, HLA DQB1*0602

A Comparison of gabapentin and placebo in the treatment of subjective tinnitus

Afshin majd S[8], Yarmohamadi ME[9], Izadi P², shahbeigi S[10], Davati A[11]

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 153-159

Abstract

Introduction: Tinnitus is prevalent in our country and all over the world and there is no satisfactory treatment for it at present. Many people suffer from this condition that is debilitating in 2% or near 3 millions. This study is planned to evaluate gabapentin effect on subjective tinnitus.

Methods: This study was conducted on 169 patients in Shahid Mostafa Khomeini hospital (Shahed University) and Jondi Shapoor neurology clinic from 2006 to 2007. Patients were randomly assigned in two groups. Patients in group G took gabapentin (900 mg/d) and in Group P took placebo. Both groups were followed by THI score for 6 weeks. Data were analyzed with SPSS software using Mann-Whitney, Wilcoxon and Repeated measure tests.

Results: 147 patients completed the study. There were 81 male (55.1%) and 66 female (44.9%). Tinnitus in 50 (34%) patients was present in right side, in 45 (30.6%) in left side and in 52 (35.4%) patients it was bilateral. THI score at the beginning was 51.7 in group G and 53.3 in group P. At the end of the study the THI score in group G was 34.5 and in Group P it was 52.8. Statistical analysis showed significant difference between the two groups at the end of study; but at the beginning the difference was not statistically significant.

Conclusion: In this study Gabapentin was more effective than placebo in treating subjective tinnitus with more than one year duration. We suggest its use in these Patients.

Keywords: Tinnitus. Gabapentin. Hearing loss.

Morphometric study of dimensions of various parts of cerebellum with further comparison of values with height of healthy people by MRI

Farzad Rajaei[12], Hassan J. Hashemi¹, Ali A. Pahlevan¹, Mohammad R. Salahshoor[13]

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 160-170

Abstract

Introduction: With the advent of magnetic resonance imaging (MRI) and the possibility of observing anatomic parts of living persons at different age levels, it is now possible to answer many questions in the field of anatomy more carefully. The present study was conducted to determine and record the dimensions of various parts of the cerebellum and also to compare the values obtained for dimension with height of healthy people by MRI.

Methods: This was an experimental study carried out on 300 healthy individuals referred to imaging center at Imam Reza hospital in the city of Kermanshah, Iran. The inclusion criteria was the approval made by in-house physician based on person’s state of health and the absence of any pathological lesion in brain on the basis of images obtained by MRI. After performing MRI, The dimensions of target parts in cerebellum were calculated by the MRI-associated measuring system and recorded along with the height of the patients. Measurements were recorded in mm. and based on selecting the largest height, width and length of the organ during the examination of all axial, sagittal, and T₁ coronal profiles.

Results: In general, the mean size of different parts of the cerebellum recorded in mm. was as follows: The height of tegmentum of cerebellum in men and women were 21.10 and 20.35, respectively. The height of ventricle of cerebellum was 24.96 in men and 23.72 in women. The length of cerebellum in men was 21.40 and in women 21.10. The length of ventricle in men and women were 16.85 and 16.77, respectively. The length of tegmentum of cerebellum was 4.57 in men and 4.40 in women. Finally, the transverse length of the ventricle of cerebellum was 27.30 in men and 26.52 in women.

Conclusion: Based on data found in present study, the transverse length, length of tegmentum of ventricle, height of ventricle and height of tegmentum in men were larger than those in women. Considering our findings, significant relationships were demonstrated between the age and the transverse length, length of tegmentum of cerebellum and also the height of ventricle of cerebellum in men. No significant relationship between the cerebellum and age in women was established.

Keywords: Morphometry, Magnetic Resonance Imaging (MRI), Cerebellum, Height

Vagus Nerve stimulation as adjunctive therapy for control of medically resistant epilepsy

Azar Fallah M.D.^{^[14]}, Hossein Pakdaman M.D.^{^[15]}, Karim Haddadian M.D.^{^[16]}, Omidvare Rezaee M.D.³

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 171-175

Abstract

Introduction: Vagus Nerve stimulation is recently accepted for treatment of patients with medically refractory epilepsy who are unsuitable candidates for conventional epilepsy surgery. It is approved by the U.S. Food and Drug Administration for the treatment of refractory partial seizures in adolescents and adults. The exact mechanisms of action are unknown. Although the use of vagus nerve stimulation in children has increased, including those younger than 12 years of age or those with generalized epilepsy, there has been no large controlled pediatric study to date. The identification of favorable prognostic indicators, especially in children, would be useful. Preliminary results suggest that children with Lennox-Gastaut syndrome may have a favorable response, with improvement in both seizure control and global evaluation scores. Improved global evaluation scores have occurred even without an associated improvement in seizure control. In this interventional clinical study we have used this method in eighteen patients (5 children and 13 adults) with medically refractory epilepsy for the first time in Iran.

Benign Childhood Epilepsy with Centrotemporal Spikes (Rolandic) in Birjand City of Iranian Patients

Hamid reza Riasi, MD^{^[17]}, Mohammad Mehdi Hassanzadeh Taheri^{^[18]}, Fariba Nakhaey, MD^{^[19]}, oroud Salehi, MD^{^[20]}

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 176-182

Abstract

Introduction: Benign epilepsy of childhood with rolandic spikes (BECRS) is the most common childhood epilepsy syndrome and its epidemiological studies are of importance primarily to compare incidence and prevalence rates, age distribution, inheritance, seizure types, and treatment strategies in different populations. In this investigation we studied clinical and paraclinical aspects of Rolandic epilepsy. Methods: Between 2002 and 2007, 67 patients of Iranian nation in east of Iran, were studied retrospectively in Vali-e-Asr and Imam Reza hospitals in Birjand. All patients had first seizure between the age of 3 and 12 years and all of them were normal in neurologic exam without any sign of focal CNS lesion. Our study included only the patients who had definite past medical history with at least one EEG each six months.

Results: In this study 37 cases (55.2%) were male and 30 cases (44.8%) were female. 30% of our patients (20 cases) had no further seizures after the age of 5 years. 42 cases (63%) had complete recovery by age of 12 years and all cases had complete recovery by age of 18. 53 cases (79.1%) of patients had only partial seizures while 20.9% (14 cases) had secondary generalization of focal seizure. In their paraclinic survey, epileptic discharges were confined to one hemisphere in 28 ^{^[21]}patients (41.8%) but in 39 cases (58.2%) epileptic discharges were seen bilaterally in two hemispheres.

Results: Our study showed that Rolandic seizure (BRE) is more prevalent in males than females, but sex difference was not significant. Responding to CBZ (Carbamazepine) was excellent (62 cases (92.5%)) but 5 cases (7.5%) not responded to CBZ or didn't tolerate it but had good response to sodium valproate.

Conclusion: In regarding to BRE two aspects are of importance; first, this disorder is confined to active period of learning life, and its bad control can result in profound difficulty in later life and second, the disorder can easily be controlled with simple antiepileptic drugs without any side effect.

Keywords: Benign Rolandic Epilepsy (BRE), Carbamazepine (CBZ), EEG, Clinical Features

Comparative study of neurodevelopment treatment with or without BTX-A (Dysport) injection in the management of spasticity of hemiplegic patients

R. Abolfazli^{^[22]}, G.R. Olyaei^{^[23]}, S. Talebian2, N.N. Ansari², M. Sheikh²

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 183-190

Abstract

Introduction: Spasticity is one of the motor disorders of upper motor neuron that itُs mechanisms, assessment and treatment are usually troublesome. Different methods of treatment have been presented for control of spasticity. One of them is treatment according to Bobathُs method (NDT). Recent studies show that injection of BTX-A (Dysport) into spastic muscles can reduce spasticity. The aim of this study was to compare the effect of neurodevelopment treatment (NDT) with BTX-A injection and NDT alone in reduction of spasticity and improvement the quality of movement patterns of lower limb in hemiplegic patients.

Methods: Twenty hemiplegic patients (9 female, 11 male) with age ranging from 41 to 78 years participated in this study. They were in spastic phase and could have been walked with or without assistive device. Severity of spasticity according to original ashworth scale (OAS) was between 1 to 3. In group one patients were treated by NDT method and in group two (2,4,6,8,10) patients were treated by NDT and BTX-A injection. Baseline assessments consisted of: spasticity severity in plantar flexor’s muscles according to OAS, active and passive range of motion of ankle joint and quality of movement patterns of lower limb in standing position according to NDT. Injection of BTX-A was performed in gastrocnemius muscle (200 u in 4 sites of medial and lateral heads), soleus muscle (75 u in 2 sites) and tibialis posterior muscle (50 u in 2 sites). NDT in two groups was performed by 10 sessions.

Results: In two groups, decreasing of OAS, increasing of active and passive range of motion and quality of movements patterns were seen. All of this changes were more significant in group 2. In each group, severity had been significant correlation with recovery according to OAS and quality of movement patterns.

Conclusion: NDT with inhibition of abnormal patterns, facilitation of normal responses and increasing the ability of patient to perform discrete movements in spite of presence of synergic movement patterns can reduce spasticity, increase range of motion and quality of movement patterns. Direct effect of BTX-A on muscle tone and reduction of spasticity can increase the effectiveness of neurodevelopment treatments.

Key words: Hemiplegia, Spasticity, Bobath method, Botulinum toxin type A, Dysport, Neuro Development Treatment (NDT).

The Effect of Provoked Agents on Control of Epilepsy

Pedramfar P.MD^{^[24]},Mosallaei SH.MS^{^[25]}

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 191-197

Abstract

Introduction: Epilepsy is the second most common neurological disorder after stroke but is still little understood. The incidence of single seizure in general population is 5%; whereas epilepsy developed in 1-2% people. The main purpose in epileptic patients is control and interruption of their seizure. Aim of this study was to find the prevalence of provoked agents in both epileptic and single seizure group.

Methods: 331 patients with generalized seizure were referred to Neurological Emergency Room of Shiraz Namazi Hospital were collected. Their data was collected by a questionnaire.

Results: 92.7% of all patients had at least one provoked agent. The most common provoked agents in the epileptic group was withdrawal or decreasing anti epileptic drug (AED) (41.4%); emotional stress (36.4%) and insomnia (34%) were second and third respectively. The most common provoked agent in the single seizure group was using of tramadol (42.6%); insomnia (40.2%) and emotional stress (34.2%) were second and third respectively.

Conclusion: Putting all these words together, we should mention that with the high prevalence of provoked agents before convulsion among epileptic patients, it seems to be possible to control the seizure disorder with elimination of these agents from their lives, rather than increasing the dosage or even adding a new drug.

Keywords: Epilepsy, Seizure, Provoked Agents.

Comparison of Cardioembolic Mechanisms in North American and Iranian Stroke Patients

Kavian Ghandehari, MD FLSP^{^[26]} , Ashfaq Shuaib, MD FRCPC FAHA^{^[27]}, Ghasem Fatah Zadeh Ardalani, MD^{^[28]}

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 198-202

Abstract

Introduction: ardioembolism is among the most important causes of ischemic stroke around the world. A pilot double-center study evaluated subtypes of cardioembolic mechanisms in stroke patients in two different racial subtypes.

Methods: This prospective clinical study was conducted on 100 consecutive stroke patients in Mackenzie hospital, Canada and 100 consecutive stroke patients whom were age and sex matched in Ghaem hospital, Iran in 2007. All of the Canadian patients consisted of white North American race and all of the Iranian patients were white Persian race. Diagnosis of ischemic stroke was made by stroke neurologists.

Assessment of the cardioembolic mechanisms was maded based on the standard method. The frequency rate of ischemic heart disease, congestive heart failer and atrial fibrillation, was detected in the two studied groups. Chi-Square and Fisher tests served for statistical analysis and p<0.05 was declared as significant.

Results: 92 males and 108 females with ischemic stroke were investigated.

The influence of race on the frequency rate of ischemic heart disease, congestive heart failer and atrial fibrillation was insignificant, p>0.05. However rheumatic mitral valve disease was significantly more frequewnt in the Iranian group, df=1, p=0.037. The effects of race on frequency rate of other cardioembolic mechanisms was not significant in each gender separately, p>0.05. However ischemic heart disease was significantly more frequent in Canadian females, df=1, p=0.03.

Conclusions: There is no significant difference in frequency rate of cardioembolic mechanisms between North American and Persian stroke patients except of rheumatic mitral valve disease.

Key Words: Cardioembolism, Stroke, Race

Dual antiplatelet therapy with clopidogrel and aspirin for stroke prevention following transient ischemic attack (TIA) or

mild-to-moderate ischemic stroke

Mohammad Reza Motamed MD^{^[29]}, Seyed-Mohammad Fereshtehnejad^{^[30]}, Nooshin Sadigh ²

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 203-213

Abstract

Introduction: Patients who have transient ischemic attack (TIA) or ischemic stroke are at a high risk of having a first or recurrent stroke. Secondary prevention includes antithrombotic therapy, treatment of risk factors, and interventional treatment of carotid stenosis. The merits of antiplatelet therapy with different protocols in primary and secondary stroke prevention have been demonstrated across numerous trials which lead to somewhat contradictory findings. Our objective was to compare the effects of aspirin, clopidogrel, and clopidogrel plus aspirin in the prevention of recurrent stroke.

Methods: Ninety-two patients with TIA or minor ischemic stroke were randomly assigned in three groups: Group A (aspirin, 80-100 mg/day; 29 patients), group B (clopidogrel, 75 mg/day; 31 patients) and group C (clopidogrel 75 mg/day plus aspirin 80-100 mg/day; 32 patients). All patients were followed for a period of 18 months. Rather than demographic data, the number of new attacks and the time it occurs were recorded for each patient. Kaplan-Meier analysis was performed to compare the median time to stroke outcome in each group.

Results: The patients were 53 (57.6%) male and 39 (42.4%) female with the mean age of 65.47(SD=8.36) year which was not significantly different in three groups of study (P>0.05). After 18 months of follow-up, the mortality rate was 13.8%, none and 3.1% in groups A, B and C, respectively. The mean number of attacks was significantly lower in group C [0.63(standard deviation (SD)=0.49)] than groups A [1.59(SD=0.95)] and B [0.81(SD=0.65)] (P<0.001). Moreover, the mean time to stroke outcome was significantly longer in group C [16.12(Standard error (SE)=0.57) month] than groups A [6.76(SE=1.21) month] and B [13.71(SD=1.02) month] (Log rank P<0.001).

Conclusion: Antiplatelet therapy is effective in secondary stroke prevention. Current recommendations are applied in clinicalpractice, but great variability between different centers remains. Our results showed that aspirin combined use with clopidogrel have better efficacy and decreased rate of recurrence in patients with TIA or minor ischemic stroke in this single-center study.

Keywords: Transient ischemic attack (TIA), Stroke, Aspirin, Clopidogrel

Acute disseminated encephalomyelitis (ADEM) following measles-mumps-rubella (MMR) vaccine: a case report

Fuziyeh Benisa MD^{^[31]}, Mohammad Rowhani MD¹, Mohammad Ali Akbarian MD¹, Mahdi Moghaddasi MD¹, Leila Molaee MD^{^[32]}, Mehrnoush Mehrabani MD², Azam Sepahi MD², Mohammad Rezvani MD², Seyed-Mohammad Fereshtehnejad^{^[33]}

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 214-220

Abstract

Introduction: Acute disseminated encephalomyelitis (ADEM) is an immune mediated disease of brain. It usually occurs following a viral infection or vaccination, but it may also appear spontaneously. Serious problems associated with receiving the Measles-mumps-rubella (MMR) vaccine are rare.

Methods: We report a case of 12-month-old girl with fatal outcome of ADEM following MMR vaccine. She had taken MMR vaccine 10 days prior to admission. And finally the patient died with Glasgow Coma Scale (GCS) of 3 on the day of admission.

Conclusion: ADEM should be suspected in a child with fever and neurologic abnormalities, including impaired consciousness, especially one to two weeks after a viral infection or after vaccination. And the proper cares and treatments should be performed rapidly.

Keywords: Acute disseminated encephalomyelitis (ADEM). Measles-mumps-rubella (MMR). Vaccination

Iranian Journal of Neurology, Vol.7, No.21 & 22, Spring & Summer 2008, 221-229

سيد احمد رضا خاتون آبادي، صدرا ساده^،محمد رضا مير سليم، رضا نيلي پور

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 221-229

انسفالوپاتي حاد دميليزان منتشر (ADEM) به دنبال

واکسيناسيون سرخک- اوريون- سرخجه (MMR): گزارش يک مورد

دکتر فوزيه بن عيسي، دکتر محمد روحاني ، دکتر محمد علي اکبريان، دکتر مهدي مقدسي، دکتر ليلا مولايي، دکتر مهرنوش مهرباني، دکتر اعظم سپاهي، دکتر محمد رضواني ، سيد محمد فرشته نژاد

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 214-220

چكيده

زمينه و هدف: انسفالوپاتي حاد دميليزان منتشر يا (Acute disseminated encephalomyelitis) ADEM يک بيماري با واسطه سيستم ايمني در مغز ميباشد. اين بيماري معمولاً بهدنبال يک عفونت ويروسي و يا واکسيناسيون رخ ميدهد؛ هر چند بروز بدون علت مشخص هم ديده شده است. از سوي ديگر عوارض و مشکلات جدي پس از دريافت واکسن سرخک- اوريون- سرخجه (MMR) نادر ميباشند.

روش بررسي: در اين مطالعه يک مورد دختر 12 ماهه با عوارض کشندهي انسفالوپاتي حاد دميليزان منتشر در پي واکسيناسيون با واکسن MMR معرفي ميگردد. اين کودک 10 روز پيش از بروز اختلالات عصبي از جمله کاهش سطح هوشياري، واکسن را دريافت کرده بود. سرانجام بيمار با GCS برابر 3 در همان روز مراجعه فوت کرد.

يافته‌ها: انسفالوپاتي حاد دميليزان منتشر در کودکي با علايمي همچون تب و اختلالات عصبي شامل افت سطح هوشياري و بهويژه در فاصله زماني يک الي دو هفته بعد از عفونت ويروسي و يا واکسيناسيون بايد مد نظر قرار گيرد؛ و اقدامات و درمان مناسب هر چه سريعتر اتخاذ گردد.

واژگان کليدي: انسفالوپاتي حاد دميليزان منتشر ، سرخک، سرخجه، اوريون، واکسيناسيون

درمان‌دوگانه ضد پلاکتي‌با کلوپيدوگرل و آسپيرين در پيشگيري از عود‌سکته مغزي‌بهنبال‌حمله‌گذراي‌ايسکميک(TIA)يا‌سکته‌مغزي‌ايسکميک‌خفيف‌تا‌متوسط

دکتر محمد رضا معتمد، سيد محمد فرشتهنژاد، نوشين صديق

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 203-213

چكيده

زمينه و هدف: بيماران دچار حملهي گذراي ايسکميک يا TIA (Transient Ischemic Attack) يا سکتهي مغزي ايسکميک در معرض خطر بالايي براي عود سکتهي مغزي قرار دارند. پيشگيري ثانويه از اين امر شامل درمان با آنتي ترومبوتيکها، درمان فاکتورهاي خطر و درمان مداخلهاي تنگي کاروتيد ميباشد. امروزه نتايج مطالعات مختلف بر اثربخشي درمان ضد پلاکتي در پيشگيري اوليه و يا ثانويه سکته مغزي نشان داده شده است؛ ولي پروتوکل دقيق درماني در اين زمينه هنوز مورد بحث ميباشد. از اين رو، اين مطالعه با هدف مقايسه تاثير آسپيرين، کلوپيدوگرل و ترکيبي از اين دو در پيشگيري از عود مجدد سکته مغزي انجام گرفت.

روش بررسي: اين مطالعه به روش کارآزمايي باليني تصادفي (Randomized Controlled Clinical Trial) بر روي 92 بيمار مبتلا به حمله گذراي ايسکميک (TIA) يا سکته مغزي ايسکميک خفيف تا متوسط، انجام شد. بيماران بهطور تصادفي به 3 گروه تقسيم شدند: گروه Aشامل 29 بيمار تحت درمان با آسپيرين (mg/day 100- 80)، گروه B شامل 31 بيمار تحت درمان با کلوپيدوگرل (mg/day 75) و گروه C شامل 32 بيمار تحت درمان دوگانه با هر دو داروي آسپيرين (mg/day 100- 80) و کلوپيدوگرل (mg/day 75). کليه بيماران به مدت 18 ماه پيگيري شدند. علاوه بر متغيرهاي زمينهاي، تعداد حملات جديد و زمان بروز آن براي هر بيمار ثبت ميگرديد. آناليز کاپلان ماير براي مقايسه زمان بروز حملات در 3 گروه مورد استفاده قرار گرفت.

يافتهها: بيماران شامل 53 (6/57%) مرد و 39 (4/42%) زن با ميانگين سني (36/8=SD) 47/65 سال بودند که بين 3 گروه اختلافي در توزيع جنسي و ميانگين سني وجود نداشت (05/0<P). پس از 18 ماه پيگيري، ميزان مرگ در گروههاي A، B و C به ترتيب 8/13%، صفر و 1/3% بود. ميانگين تعداد حملات جديد در اين مدت به طور معنيداري در گروه C [(49/0=SD) 63/0] کمتر از گروههاي B [(65/0=SD) 81/0] و A [(95/0=SD) 59/1] بود (001/0>P). همچنين ميانگين زمان بروز عود سکته يا حملهي مجدد نيز به طور معنيداري در گروه C [(57/0=SE) 12/16 ماه] طولانيتر از گروههاي B [(02/1=SE) 71/13 ماه] و A [(21/1=SE) 76/6 ماه] بود (001/0>P).

نتيجهگيري: استفاده از درمان ضد پلاکتي در پيشگيري ثانويه از حمله سکته مغزي موثر شناخته شده است. هر چند امروزه پيشنهاداتي در اين زمينه بهکار بسته ميشوند ولي بين مراکز مختلف اختلاف نظر گستردهاي وجود دارد. نتايج مطالعه حاضر نشان ميدهد که درمان استفاده از آسپيرين به همراه کلوپيدوگرل بهترين اثربخشي و بيشترين کاهش را در ميزان عود در بيماران مبتلا به حمله گذراي ايسکميک (TIA) يا سکته مغزي ايسکميک خفيف تا متوسط در اين مطالعه تک مرکزي داشت.

واژگان كليدي: حمله گذراي ايسکميک، سکته مغزي، کلوپيدوگرل، آسپيرين

فراواني نسبي مكانيسم هاي كارديوآمبوليسم در بيماران سكته مغزي آمريكاي شمالي و ايراني

دكتر كاويان قندهاري، دكتر اشفق شعيب، دكتر قاسم فتاح زاده اردلاني

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 198-202

چكيده

زمينه و هدف: كارديوآمبوليسم يكي از مهمترين علل سكته ايسكميك مغزي در تمام مناطق جهان را تشكيل مي‌دهد. يك مطالعه پايلوت دو مركزي فراواني نسبي انواع كارديوآمبوليسم را در بيماران سكته مغزي در دو زيرگونه نژادي متفاوت بررسي نموده است.

روش بررسي: اين مطالعه باليني آينده نگر در 100 بيمار پي در پي با سكته مغزي بستري در بيمارستان مكنزي كانادا و در 100 بيمار پي در پي سكته كه از نظر سن وجنس با گروه قبل مشابه بوده و در بيمارستان قائم ايران بستري بودند در سال 2007 صورت گرفت. همه بيماران كانادايي از نژاد سفيد پوست آمريكاي شمالي و همه بيماران ايراني نيز از نژاد سفيد پوست پارسي انتخاب شدند. تشخيص سكته ايسكميك مغزي توسط نورولوژيست عروقي انجام شد. بررسي مكانيسم كارديوآمبوليسم بروش استاندارد در تمامي بيماران انجام شد . فراواني نسبي بيماري ايسكميك قلب و نارسايي احتقاني قلب و فيبريلاسيون دهليزي و بيماري روماتيسمي دريچه ميترال در دو گروه مورد مقايسه قرار گرفت. آزمون هاي كاي اسكوار و فيشر براي تحليل آماري بكار رفته و پي كمتر از 5 0/0 معني دار تلقي شد.

يافته‌ها: 92 مرد و 108 زن با سكته مغزي بررسي شدند. تاثير نژاد بر فراواني نسبي بيماري ايسكميك قلب و نارسايي احتقاني قلب و فيبريلاسيون دهليزي و در دو گروه ايراني و كانادايي معني دار نبود, 05/ 0 p>. بيماري روماتيسمي دريچه ميترال طور معني داري در بيماران ايراني شايعتر از كانادايي بود 1=df ، 05/0P>. ,تفاوت معني داري بين فراواني نسبي ساير مكانيسم هاي كارديوآمبوليسم در دو گروه مورد مطالعه بر اساس جنس نيز وجود نداشت 05/0P>. ولي بيماري ايسكميك قلبي بطور معني داري در زنان كانادايي شايعتر از زنان ايراني بود 03/0=p و 1=df.

نتيجه‌گيري: تفاوت معني داري بين فراواني نسبي انواع مكانيسم هاي كارديوآمبوليسم به استثناي بيماري روماتيسمي دريچه ميترال در بيماران سكته با دو نژاد سفيد پوست پارسي و آمريكاي شمالي وجود ندارد.

واژه‌گان كليدي: كارديوآمبوليسم- سكته- نژاد

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 191-197

چکيده

زمينه و هدف: صرع دومين بيماري شايع بيماريهاي مغز و اعصاب ميباشد که هنوز به مقدار کمي شناخته شده است. ميزان بروز يک تشنج منفرد در کل جمعيت برابر٪ ۵ مي‌باشد؛ در حالي که صرع در٪٢_١ جمعيت پديدار مي‌شود. هدف اصلي در بيماران صرعي کنترل و قطع تشنج هاي آنها مي باشد. هدف از اين مطالعه پيدا کردن شيوع عوامل تحريکي در دو گروه بيماران صرعي و بيماران با يک تشنج منفرد مي باشد.

روش بررسي: ٣٣١ بيمار که با تشنج عمومي به اتفاقات نورولوژي بيمارستان نمازي ارجاع شده بودند، جمع‌آوري شدند. اطلاعات به وسيله يک پرسشنامه جمع آوري شدند.

يافته‌ها: 7/92٪ از کليه بيماران حداقل داراي يک عامل تحريکي بودند. شايعترين عامل تحريکي در گروه صرعي‌ها ترک يا کاهش داروهاي ضد تشنج بود(4/41٪)،استرس روحي(4/36 ٪)، و کم‌خوابي(٣٤٪) به ترتيب دوم و سوم بودند. شايعترين عامل تحريکي در گروه با تشنج منفرد مصرف ترامادول(6/42٪) بود؛ کم‌خوابي(2/40٪) و استرس روحي( 2/34٪) به ترتيب دوم و سوم بودند.

نتيجه گيري: با در نظر گرفتن مطالب ذکر شده، بايد ذکر کنيم که با توجه به شيوع بالاي عوامل تحريکي قبل از تشنج در بيماران صرعي، به نظر مي رسد که کنترل اختلالات صرعي از طريق حذف اين عوامل از زندگي آنها؛ بدون اضافه کردن به دوز يا اضافه کردن داروي جديد، امکان‌پذير باشد.

واژگان کليدي: صرع، تشنج، عوامل تحريکي.

بررسي مقايسه ايي تأثير روش درمان بر اساس پيشرفت سيستم عصبي بهمراه تزريق سم بوتولينم (ديسپورت) و درمان بر اساس پيشرفت سيستم عصبي به تنهايي بركاهش اسپاستي سيتي و كيفيت الگوهاي حركتي اندام تحتاني در بيماران همي‌پلژي

دكتر ابوالفضلي، دكتر اوليائي، دكتر طالبيان،‌ دكتر انصاري،‌ دكتر شيخ

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 183-190

چكيده

زمينه و هدف: اسپاستي سيتي يكي از اختلالات حركتي همراه سندرم نرون محركة فوقاني است كه همواره مكانيزمها و ارزيابي و درمان آن از مشكلات تراپيست ها و كلينيسينهاست. بعضي اسپاستي سيتي را مشكل اصلي بيماران از جمله مبتلايان به همي پلژي مي دانند و معتقدند در حضور اسپاستي سيتي كسب حركت طبيعي و فعاليت هاي فانكشنال مشكل خواهد بود. براي كنترل اسپاستي سيتي و كسب فعاليت هاي فانكشنال روش هاي درماني مختلفي ارائه شده اند كه از جملة آنها روش NDT است. فارماكوتراپي خوراكي جهت درمان نيز وجود دارد كه شامل نرومودلاتورهاي CNS مانند ديازپام و شل كننده هاي عضلاني مانند دانترولن است. بر طبق شواهد تزريق BTX-A (ديسپورت) نيز در كاهش اسپاستي سيتي مفيد مي باشد. روش NDT بر اساس نظريات بوبات روش عموماً مورد استفاده در كلينيك هاي فيزيوتراپي جهت درمان بيماران همي پلژي اسپاستيك است كه از اهداف آن كنترل و كاهش اسپاستي سيتي و كسب مجدد حركات طبيعي و فانكشنال مي باشد. يكي از اختلالات بيماران همي پلژي اسپاستي سيتي پلانتار فلكسورهاي مچ پا است كه باعث اختلال در كيفيت فعاليت اندام تحتاني و الگوي راه رفتن بيمار مي شود كه زمان قابل توجهي جهت اصلاح آن صرف مي شود. از آنجايي كه BTX-A با قابليت تأثير انتخابي بالا قادر است بر روي اسپاستي سيتي مؤثر عمل كند و نيز تأثير BTX-A بهمراه درمان هاي فيزيوتراپي و نيز كارآيي درمان هاي فيزيوتراپي مشخص نشده است. بنابراين در اين تحقيق هدف اين است كه كارآيي روش NDT بهمراه تزريق BTX-A در پلانتار فلكسورهاي مچ پا با روش NDT به تنهايي به روي ميزان اسپاستي سيتي و كيفيت الگوهاي حركتي اندام تحتاني بيماران همي پلژي مورد مقايسه قرار گيرد.

روش بررسي: در اين مطالعه 20 بيمار همي پلژي (9نفر زن و 11 نفر مرد) با دامنة سني 78 ـ 41 سال كه در فاز اسپاستيك بيماري بوده و يا بدون وسيلة كمكي قادر به راه رفتن بوده اند شركت كردند. درجة اسپاستي سيتي بيماران طبق مقياس (OAS) Original Ashworth بين 1 تا 3 بود. در گروه اول 10 بيمار با روش NDT و در گروه دوم 10 بيمار با روش NDT. بعلاوه تزريق سم بوتولينم درمان شدند. قبل از درمان ارزيابيهاي پايه شامل اندازه گيري درجة اسپاستي سيتي پلانتار فلكسورها طبق مقياس OAS، دامنة حركتي فعال و غير فعال مچ پا، كيفيت الگوهاي حركتي براساس روش NDT در حالت ايستاده و بررسيهاي الكتروفيزيولوژيك شامل حداكثر دامنة

رفلكس H، حداكثر دامنة پاسخ M و نسبت H/ M بودند كه نتايج آنها پس از درمان كه به مدت 10 جلسه به طول انجاميد در داخل هر گروه و نيز بين گروهها، مورد مقايسه قرار گرفت. تزريق سم بوتولينم در گروه عضلات پلانتار فلكسور بيماران گروه دوم از طريق سوزن الكتروميوگرافي صورت گرفت. جهت عضلة گاستروكنموس 200 واحد توكسين در 4 محل (سرهاي داخلي و خارجي)، سولئوس 75 واحد توكسين در 2 محل و تيبياليس خلفي 50 واحد توكسين در 2 محل تزريق شد.

يافته‌ها : در گروه اول كاهش مقياس OAS، افزايش دامنة حركتي فعال و غير فعال و افزايش كيفيت الگوهاي حركتي اندام تحتاني پس از 10 جلسة درمان NDT ديده شد (01/0P<). تغيير معني داري در دامنة رفلكس H و موج M و نسبت H/M در گروه اول ديده نشد. در گروه دوم كاهش مقياس OAS، افزايش دامنة حركتي فعال و غير فعال و افزايش كيفيت الگوهاي حركتي اندام تحتاني پس از 10 جلسه درمان NDT بعلاوه تزريق سم بوتولينم ديده شد ( 005/0 P<). دامنة رفلكس H و موج M كاهش معني داري را نشان داد (005/0 (P< . نسبت H/ M تغيير معني داري نكرد. مقايسة نتايج بين دو گروه نشان داد كه در گروه دوم كاهش مقياس OAS، افزايش دامنه‌هاي حركتي فعال و غير فعال و افزايش كيفيت الگوهاي حركتي اندام تحتاني بارزتر بوده است.

نتيجه گيري : درمانهاي NDT با مهار الگوهاي غير طبيعي و تسهيل پاسخهاي طبيعي و افزايش توانايي بيمار جهت انجام حركات مجرا علي رغم وجود الگوهاي كليشه اي حركتي قادر است اسپاستي سيتي را كاهش داده و دامنه حركتي و كيفيت الگوهاي حركتي را افزايش دهند. سم بوتولينم با تاثير مستقيم بر روي تون عضله و كاهش اسپاستي سيتي قادر است كارايي درمانهاي (NDT) را جهت ايجاد رفلكسهاي سطوح بالاتر و كسب كنترل حركتي افزايش دهد.

واژگان كليدي: همي پلژي، اسپاستي سيتي، روش بوبات، سم بوتولينم، ديسپورت، الگوهاي حركتي اندام تحتاني.

بررسي باليني 32 بيمار مبتلا به صرع ميوكلونيك جوانان در خراسان جنوبي

حميدرضا رياسي، محمد مهدي حسن‌زاده طاهري، فريبا نخعي، ارود صالحي

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 176-182

چكيده:

زمينه و هدف: صرع ميوكلونيك جوانان (JME ) از انواع شايع تشنج ژنراليزه مي‌باشد كه معمولاً همراه با تشنج ژنراليزه تونيك كلونيك (GTCS) و حملات صرع آبسانس مي‌باشد.

روش بررسي: بيماراني كه با تشخيص احتمالي تشنج به بيمارستان‌هاي ولي عصر(عج) و امام رضا(ع) خراسان جنوبي از مارس 2005 تا مي 2007 ارجاع شده بودند، مورد بررسي قرار گرفته و تشخيص صرع و JME توسط نورولوژيست براساس تظاهرات باليني، تاريخچه و يافته‌هاي الكتروآنسفالوگرافي داده شد. بيماراني كه آسيب نسج مغزي داشتند از مطالعه حذف شدند.

يافته‌ها: 396 بيمار صرعي شامل 32 مورد JME (1/8% شامل 18 مرد و14 زن ) بررسي شدند. سن متوسط شروع JME و سن زمان تشخيص به ترتيب 4/12 و 2/14 بود. 27 بيمار با JME ، حملات GTCS و 7 بيمار حملات صرعي آبسانس داشتند. ترياد ميوكلوني ، GTCS و آبسانس فقط در 4 مورد از بيماران تحت بررسي ديده شد و 2 مورد نيز فقط حملات ميوكلوني داشتند . در 8 بيمار (25%) حملات ميوكلونيك عمدتاً يكطرفه يا حداقل در شروع يكطرفه بود . در 28 بيمــار ( 5/87% ) عمده حملات در زمان بيدارشدن از خواب روي داد. محروميت از خواب مهمترين فاكتور تحريك كننده بود كه در 26 بيمار (3/81%) يافت شد. در بررسي الكتروآنسفالوگرافي نماي اختصاصي صرعي در 9/71% بيماران با JME در اولين الكتروآنسفالوگرافي يافت شد كه با تكرار الكتروآنسفالوگرافي اين طرح اختصاصي در 94% بيماران يافت شد . سابقه مثبت فاميلي براي صرع در25% بيماران وجود داشت .

نتيجه گيري:

JME يك زيرگروه شايع از صرع هاي ژنراليزه است كه معمولاً همراه GTCS و آبسانس ديده مي‌شود. بيماران JME غالباً طرح صرعي را در الكتروآنسفالوگرافي نشان مي‌دهند.

واژگان كليدي: تشنج، صرع، ميوکلونيک، جوانان

تحريك عصب واگ بعنوان درمان كمكي تشنج‌هاي مقاوم به درمان

دكتر آذر فلاح، دكتر حسين پاكدامن، دكتر كريم حداديان، دكتر اميدوار رضايي

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 171-175

چكيده:

زمينه و هدف: تحريك عصب واگ اخيراً در درمان بيماران صرعي مقاوم به درمان دارويي كه كانديد مناسبي هم براي عمل جراحي نمي‌باشند مورد قبول واقع شده است. اين درمان بوسيله F.D.A. در صرع‌هاي سمج پارشيال در بالغين و كودكان مورد تأييد قرار گرفته است.

مكانيسم دقيق عمل آن ناشناخته است. با وجود اينكه امروزه استفاده از تحريك عصب واگ در كودكان حتي كوچكتر از 12 سال و صرع‌هاي ژنراليزه افزايش يافته است ولي تا به امروز، مطالعات بزرگ و وسيع در اين مورد در كودكان انجام نشده است.

شناسايي پيش‌آگهي بخصوص در كودكان مي‌تواند بسيار مفيد باشد نتايج اوليه نشان داده است كه حتي در كودكان مبتلا به سندرم لنوكس – گوستات هم ممكن است جواب مناسبي ديده شود و در مواردي كه تشنج بطور كلي كنترل نشده است بهبود قابل توجهي در تعداد و شدت تشنجات مشاهده گرديده است.

در اين مطالعه مداخله‌گر كلينيكي 18 بيمار (5 كودك، 13 بزرگسال) باسن 9-29 سال متوسط دوران تشنج 2/6 سال كه با درمان‌هاي دارويي متعدد پاسخ ندادند براي اولين بار در ايران در بيمارستان لقمان حكيم در سال 1380 تحت درمان جراحي قرار گرفتند در پي‌گيري بعدي 41% كاهش در تعداد و 44% در شدت تشنجات در بيماران مشاهده گرديد. و عوارض كلي شامل تغييرات و خشونت صدا و به مقدار كمتر سرفه و درد موضعي در محل تحريك ديده شده است، امروزه اين روش درماني در دنيا در حال افزايش مي‌باشد و اميد است كه بتواند به بيماران صرعي كمك بنمايد و در كشور ما نيز مطالعات بيشتري در اين زمينه انجام شود.

بررسي مورفومتريك اجزاء مختلف مخچه و مقايسه آنها برحسب طول قد در افراد سالم بوسيله MRI

دكتر فرزاد رجايي، محمدرضا سلحشور، دكتر حسن جهاني هاشمي، دكتر علي اصغر پهلوان

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 160-170

چكيده

زمينه و هدف: با استفاده از تصوير برداري تشديد مغناطيسي (MRI) و امکان مشاهده اجزاء آناتوميک در يک فرد زنده در سنين مختلف، با دقت بيشتري مي توان به بسياري از سئوالات در زمينه آناتومي پاسخ داد. اين مطالعه به منظور تعيين و ثبت ابعاد قسمت‌هاي مختلف مخچه و مقايسه آنها بر حسب طول قد در افراد سالم بوسيله MRI انجام شده است.

روش بررسي: پژوهش بر روي 300 فرد سالم از ميان افرادي که جهت انجام MRI به مرکز تصويربرداري بيمارستان امام رضا در شهر کرمانشاه مراجعه کرده بودند انجام شد. شرط ورود به اين مطالعه براي افراد، تأئيد پزشکان مرکز مبني بر سلامت فرد و عدم وجود ضايعات پاتولوژيک در مغز بر اساس تصاوير بدست آمده از MRI مغز آنها بود. پس از انجام تصويربرداري، توسط سيستم اندازه گيري خود دستگاه، ابعاد قسمت‌هاي مورد نظر در مخچه محاسبه و به همراه طول قد ثبت شد. مبناي اندازه گيري بر اساس انتخاب بزرگترين طول، عرض و ارتفاع عضو در نماي کرونال (₁T) انجام بود.

يافته‌ها: به طور کلي ميانگين اندازه اجزاء مورد بررسي بر حسب واحد ميلي‌متر به اين ترتيب بود: طول نيمكره‌ي راست مخچه 68/61، طول نيمكره‌ي چپ مخچه83/61، ارتفاع نيمكره‌ي راست مخچه 58/39، ارتفاع نيمكره‌ي چپ مخچه 56/39، عرض نيمكره‌ي راست مخچه 25/49، عرض نيمكره‌ي چپ مخچه20/49، عرض مخچه48/ 98 بود. ارتفاع ورميس13/43، طول قسمت فوقاني ورميس 60/25، طول قسمت تحتاني ورميس 59/17، ارتفاع قسمت خلفي ورميس مخچه 83/21، طول پيراميد ورميس16/9 بود.

نتيجه گيري: اندازه تمام اجزاء مخچه غير از عرض نيمكره‌ي راست در مردان با افزايش طول قد آنها رابطه مستقيم داشت. در زنان نيز غير از طول قسمت فوقاني، تحتاني و خلفي ورميس در بقيه موارد اين رابطه وجود داشت. بدين معنا که با افزايش طول قد، اندازه اجزاء مختلف مخچه نيز افزايش نشان مي داد.

واژگان كليدي: مورفومتري، تصويربرداري تشديد مغناطيسي، مخچه، طول قد

بررسي تاثير گاباپنتين ومقايسه آن با پلاسبو در درمان وزوزگوش ذهني

سيامک افشين مجد، محمد ابراهيم يارمحمدي، پوپک ايزدي، سعيد شاه بيگي، علي دواتي

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387،153-159

چکيده

زمينه و هدف: وزوز گوش در تمام دنيا و در کشور ما از بيماريهاي شايع مي‌باشد و در حال حاضر درمان مناسب و رضايتبخش براي آن وجود ندارد. بسياري از اين بيماري رنج ميبرند که در 2درصد موارد آنها در جهان يا حدود 3ميليون نفر ناتوان‌کننده است . هدف اين مطالعه بررسي تاثير گاباپنتين بر وزوز گوش ذهني مي‌باشد.

روش بررسي: اين مطالعه بر روي 169بيمار در بيمارستان شهيد مصطفي خميني و کلينيک مغزواعصاب جندي شاپور تهران در سالهاي 1385تا 1386انجام گرفته است . بيماران با روش تصادفي در دو گروه قرار گرفتند. گروه جي تحت درمان با گاباپنتين (900ميلي‌گرم روزانه) و گروه پي تحت درمان با پلاسبو قرار گرفتند. هر دو گرو بوسيله مقياس THI تحت بررسي قرار گرفته و با يکديگر بمدت شش هفته مقايسه شدند. تمام اطلاعات بوسيله نرم افزار SPSS و تستهاي Man-Whitney,Wil coxon, Repeated measure آناليز شدند.

يافته‌ها: 147بيمار مطالعه را به پايان رساندند. 81 نفر مرد (1/55 درصد) و66 زن (9/44درصد). وزوز گوش در 50(34درصد) در سمت راست و در 45 نفر(6/30 درصد) در سمت چپ و در52 (4/35 درصد) نفر دو طرفه بوده. مقياس THIدر شروع مطالعه در گروه جي 7/51 و در گروه پلاسبو 3/53 بوده است. در پايان مطالعه مقياس THI در گروه جي 5/34 و در گروه پي 8/52 بوده است. تجزيه و تحليلهاي آماري در شروع مطالعه تفاوت آماري معني‌داري را بين دو گروه نشان نميداد در حالي که در پايان مطالعه تفاوت آماري معني داري بين دو گروه وجود داشت.

نتيجه گيري: در مطالعه ما گاباپنتين در درمان وزوز گوش ذهني با طول مدت بيش از يکسال از پلاسبوموثرتر بوده است و ما استفاده از آن را در اين بيماران توصيه مي‌کنيم .

واژگان کليدي : وزوز گوش. گاباپنتين. کاهش شنوايي

بررسي آللهاي شايع) HLA DR2&DQ6 ( DRB1*1501 DQA1*0102, DQB1*0602 در بيماران مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس مراجعه كننده به مرکز تحقيقات مغزواعصاب بيمارستان امام خميني(ره) تهران در سالهاي85-1383

دكتر اصغر بياتي، دكتر مژده قبايي، دكتر شهلا اميرسروكلاهي، دكتر محمد حسين صنعتي، دكتر مسعود هوشمند، دكتر هما صادقيان، دكتر پريسا كريمي

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 143-152

چکيده :

زمينه و هدف: بيماري مالتيپل اسکلروزيس يک بيماري التهابي دميلينيزان سيستم عصبي مرکزي ميباشد که اتيولوژي دقيق آن نامشخص است ولي عوامل محيطي و ژنتيكي در ايجاد آن نقش دارند. مهمترين عوامل ژنتيكي درايجاد اين بيماري همراهي با نوع خاص HLA*ميباشد كه در قسمتهاي مختلف دنيا بر اساس شواهد و مطالعات گوناگون متفاوت است، كه اين خود ناشي از تفاوت استعداد نژادي ميباشد. آللهاي HLA-DR2,DQ6 (DRB1*1501, DQA1*0102, DQB1*0602 در بين قفقازي‌هاي شمال اروپا، آمريکا و آمريکائي‌هاي سياه پوست از عوامل مستعدکننده هستند. در اين مطالعه ما بر آن شديم که فراواني نسبي آللهاي فوق را در بيماران مبتلا بهMS به دست آورده و ارتباط احتمالي آنها را با جنس، سن شروع بيماري ،سير بيماري و سابقه فاميلي بررسي کنيم.

روش بررسي: تعداد 183 بيمار که بر اساس معيارهاي تشخيصي مک دونالد مبتلا بهMS بودند وارد مطالعه شدند، آللهاي وابسته به HLA-DR2,DQ6 (DRB1*1501 DQA1*0102, DQB1*0602 )به روش PCR-SPP**در آنها تعيين شد. در هر بيمار سن شروع بيماري، جنس، سير بيماري، سابقه فاميلي، درجه ناتواني، علائم شروع بيماري و ميزان تحصيلات مورد سنجش قرار گرفت. رابطه جنس ،سن شروع بيماري، سير بيماري و سابقه فاميلي با آللها بررسي شد. براي تجزيه و تحليل داد‌ه‌ها از نرم افزار 1.5SPSS مشتمل بر محاسبه Chi-square استفاده گرديد.

نتيجه‌گيري: فراواني نسبي سه آلل شايع در بيماران مالتيپل اسکلروزيس در مورد DRB1*1501 44.8% در موردDQA1*0102 29% و در موردHLA DQB1*0602 23.5% مي‌باشد. فراواني نسبيHLA-DR2 44.8%و HLA- DQ6 36.1% مي باشد. از طرفي ارتباط معني داري بين آلل خاص با جنس، سير بيماري، سن شروع بيماري و سابقه بيماري يافت نشد.

بحث: HLA DR2&DQ6 شايعترين HLA کلاس II در بيماري مالتيپل اسکلروزيس مي‌باشند و فراواني نسبي آنها در مطالعه ما44.8% و 36.1%مي‌باشد. جهت معني دار بودن يا نبودن اين مقادير به مطالعه ديگر همراه گروه کنترل نياز مي باشد.

واژگان كليدي: مالتيپل اسکلروزيس ، HLA DR2&DQ6،جنس، سن شروع بيماري،سير بيماري و سابقه فاميلي

*HLA= Human Leukocyte Antigen

**PCR-SPP= Polymerase Chain Reaction based on sequence-specific prime

عملکرد رواني‌گفتار در بيماران مبتلا به اسکلروز متعدد

مونا ابراهيمي پور، دکتر سعيد شاه بيگي، محمد صادق جنابي، يونس اميري شوکي، دکتر محمد کمالي

فصلنامه علوم مغزواعصاب ايران، سال هفتم، شماره 21 و 22، بهار و تابستان 1387، 138-142

چكيده:

زمينه و هدف: اسکلروز متعدد (multiple sclerosis (MS))، يکي از بيماري‌هاي دستگاه عصبي مرکزي(CNS) مي‌باشد، که به ندرت با ناهنجاري‌هاي سيستم عصبي محيطي همراه مي‌شود. يکي از مشکلات اين افراد نقص در جنبه رواني‌گفتار (verbal fluency) است، که ارزيابي آن جهت تجزيه و تحليل توانايي توليد محتواي زبان بيمار (produce language content) ضرورت دارد. بررسي‌هاي جديد نشان مي‌دهد که افراد مبتلا به اسکلروز متعدد با يک الگوي مشابه، نقايص چشمگيري در آزمون رواني‌گفتار دارند. هدف از اين مطالعه تعيين عملکرد رواني‌گفتار بيماران فارسي‌زبان مبتلا به اسکلروز متعدد از نوع عود و بهبود (RRMS) و مقايسه آن با عملکرد افراد سالم مي‌باشد.

روش بررسي: در اين مطالعه، عملکرد رواني‌گفتار 30 بيمار فارسي‌زبان مبتلا به RRMS با 30 فرد سالم که از نظر سن، جنس، و ميزان تحصيلات با بيماران جور شده بودند، مورد بررسي قرار گرفتند. امتيازهاي بدست آمده، با استفاده از آزمون تي مستقل (Independent T-Test) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.

يافته‌ها: از بيماران مورد مطالعه، 24 نفر (80% زن و 6 نفر (20%) مرد بودند، که داراي ميانگين سني 35/31 سال بودند. همانند مطالعات پيشين، بيماران مبتلا به RRMS، واژگان صحيح کمتري را نسبت به افراد گروه شاهد توليد کردند.

نتيجه‌گيري: نقص رواني‌گفتار در بيماري اسکلروز متعدد از الگوي خاصي پيروي مي‌کند، که مربوط به نقص آشکار توانايي‌هاي رواني‌معنايي و رواني‌واجي مي‌باشد.

واژگان كليدي: اسکلروز متعدد، عود و بهبود، رواني‌گفتار، معنايي، واجي

[1] Speech-language pathologist

[2] neurologist editor in chief of IJN

[3] Speech-language pathologist Iran University of Medical Sciences

[4] Assistant professor Health Education Iran University of Medical Sciences

[5] Iranian Center of Neurological Research, Medical Sciences/University of Tehran- Corresponding author

[6] National Institute on Genetic Engineering and Biotechnology

[7] Immunology, Asthma and Allergy Research Institute, Medical Sciences/University of Tehran

[8] assistant professor of neurology . SHAHED university(0912 1945228 )

[9] assistant professor of ENT . SHAHED university

[10] neurologist editor in chief of IJN

[11] assistant professor of social medicine . SHAHED university

[12] Faculty of Medicine, Qazvin University of medical Sciences, Qazvin, Iran

[13] MRI center, Imam Reza Hospital, Kermanshah, Iran

[14] Pediatrics department

[15] Neurology department

[16] Neurosurgery department

[17] Assistant professor of Neurology Department, Vali-e-Asr Hospital, Birjand University of Medical Sciences, Birjand, Iran

[18] Ph.D, Assistant professor of Anatomical Sciences, Anatomy Department, Medical Faculty, Birjand University of Medical Sciences, Birjand, Iran

[19] Internal Medicine Assistant, Baghiyatollah Hospital, Baghiyatollah University.Tehran, Iran

[20] Assistant professor of Pediatric Department, Vali-e-Asr Hospital, Birjand University of Medical Sciences. Birjand, Iran

[22] Assistant Professor of neurology, Department of Neurology, Amiralam hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

[23] Associate Professor, Department of Physical Therapy, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

[24] Assistant Professor Of Neurology_Shiraz University Of Medical sciences

[25] Medical Student Of Shiraz Medical School

[26] Associate Professor of Neurology, Mashhad University of Medical Sciences

[27] Professor of Neurology, University of Alberta, Edmonton, Canada

[28] Resident of Neurology, Mashhad University of Medical Sciences

[29] Neurologist, Iran University of Medical Sciences

[30] Medical Student, Iran University of Medical Sciences, Medical Student Research Committee

[31] Neu/rologist, Rasoul-e-Akram Hospital, Iran University of Medical Sciences and Health Services, Tehran, Iran (*Corresponding Author)

[32] Resident of neurology, Rasoul-e-Akram Hospital, Iran University of Medical Sciences and Health Services, Tehran, Iran

[33] Medical student, Medical Student Research Committee, Iran University of Medical Sciences and Health Services, Tehran, Iran

[34] Tehran University of Medical Sciences, Speech and Language Pathology Department

* corresponding: khatoonabadi@sina.tums.ac.ir

[35] School of Cognitive Science, Institute for Studies in Theoretical Physics and Mathematics (IPM), Tehran, Iran

[36] Iranian Center of Neurological Research (ICNR)